10 sierpnia w Przestrzeni Muzealnej «Zamek Okolny» w Łucku otwarto wystawę fotograficzną «Stanowisko Archeologiczne Kernavė: 20 lat na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO». Przy tej okazji dyrektorzy Muzeum Historycznego w Trokach oraz Centrum Rozwoju Turystyki w Łucku podpisali umowę o współpracy.

Na otwarciu wystawy, oprócz muzealników, historyków i zainteresowanych mieszkańców miasta, byli obecni m.in.: dyrektor Muzeum Historycznego w Trokach na Litwie Alvyga Zmejevskienė, specjalista ds. działalności gospodarczej Muzeum Darius Žuromskas, przewodniczący Wołyńskiej Rady Obwodowej Hryhorij Nedopad, pierwsza zastępczyni mera Łucka Iryna Czebeluk.

Warto zauważyć, że wystawa fotograficzna «Stanowisko Archeologiczne Kernavė: 20 lat na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO» to międzynarodowy projekt Muzeum Historycznego w Trokach oraz Dyrekcji Państwowego Rezerwatu Kulturowego w Kernavė. Kernavė (pol. Kiernów) to dawna stolica Litwy, a obecnie niewielkie miasteczko, znane ze swojego historyczno-archeologicznego zespołu zabytków «Grodziska w Kernavė», nazywanego litewską Troją. Na zdjęciach przedstawiono właśnie te dawne grodziska, a także ujęcia z prac archeologicznych i festiwali historycznych.

W Łucku wystawę zorganizowano w ramach przygotowań do obchodów 600. rocznicy zjazdu europejskich monarchów. Wcześniej była ona eksponowana we Lwowskim Muzeum Historycznym.

«Serdecznie dziękujemy naszym litewskim kolegom za współpracę, wsparcie dla Ukrainy oraz możliwość zaprezentowania w Łucku historycznego i kulturowego dziedzictwa Kernavė. Dla nas ta wystawa to nie tylko projekt muzealny, ale także kolejny most dyplomacji kulturowej między Litwą a Ukrainą, oparty na wspólnej historii, wzajemnym szacunku i europejskich wartościach» – powiedział podczas otwarcia wystawy dyrektor Centrum Rozwoju Turystyki w Łucku Dmytro Zińko.

Dyrektor Muzeum Historycznego w Trokach Alvyga Zmejevskienė opowiedziała, że Kernavė to dawna filia Muzeum Historycznego w Trokach, która obecnie funkcjonuje jako samodzielna instytucja: «To wyjątkowe miejsce, które zasłużenie nazywane jest litewską Troją. To ukryta pod ziemią kolebka litewskiej państwowości. Jest to dolina, która zachowuje pamięć o przejściu od cywilizacji pogańskiej do chrześcijańskiej oraz tajemnicę pięciu dawnych osad, które od dziesięcioleci są skrupulatnie badane przez archeologów».

Dodała, że prezentacja dziedzictwa Kernavė w Łucku pogłębia zrozumienie wspólnej historii Ukrainy i Litwy, dowodzi, że kultura nie zna granic, a «wolność, nawet gdy broni się jej z bronią w ręku, zawsze opiera się na wspólnych europejskich fundamentach».

Dyrektor Muzeum Historycznego w Trokach Alvyga Zmejevskienė oraz dyrektor Centrum Rozwoju Turystyki w Łucku Dmytro Zińko podpisali w tym dniu oficjalną umowę o partnerstwie.

Ten dokument ma stać się podstawą prawną dla rozwoju turystyki litewsko-ukraińskiej oraz współczesnej działalności muzealnej, a także pozwolić na wymianę doświadczeń w dziedzinie badań naukowych, renowacji i cyfryzacji.

«Dzisiaj łączy nas niezwykle symboliczna i silna oś historyczno-architektoniczna Troki–Łuck. Troki są nierozerwalnie związane z najwybitniejszym władcą Litwy, wielkim księciem Witoldem. Jednocześnie zamek w Łucku był jedną z pięciu najważniejszych rezydencji Witolda, zyskując status południowej stolicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Muzeum Historyczne w Trokach, realizując misję dyplomacji kulturalnej, dostrzega ogromny potencjał we współpracy z Centrum Rozwoju Turystyki oraz Przestrzenią Muzealną «Zamek Okolny» w Łucku. Ciągle poszukujemy partnerów na Ukrainie do wspólnych działań i wspólnej walki z dezinformacją historyczną. Jesteśmy bardzo wdzięczni ukraińskim kolegom, którzy wspierają nasze inicjatywy, rozumiejąc, że kultura jest nie tylko narzędziem kształtowania tożsamości narodowej, ale także odporności psychicznej» – powiedziała Alvyga Zmejevskienė.

Przy tej okazji dyrektor Muzeum Historycznego w Trokach wręczyła Dmytrowi Zińce plakietkę ze szkła artystycznego, wykonaną na wzór pieczęci księcia Kiejstuta, który był bratem księcia Lubarta (kopia z 1353 r.).

Tekst i zdjęcia: Olga Szerszeń