Ocaleni od zapomnienia: Michał Roszkowski
Artykuły

Kolegium Specjalne NKWD ZSRR skazało Michała Roszkowskiego, starszego sędziego Łuckiego Sądu Okręgowego, na osiem lat pozbawienia wolności za «prześladowanie członków Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy i osób zaangażowanych w działalność rewolucyjną».

Michał Roszkowski urodził się w 1898 r. we wsi Lgota Wielka (obecnie powiat radomszczański w województwie łódzkim). Jego ojciec, Antoni Roszkowski (ur. ok. 1859 r.), był nauczycielem. Matka, Bronisława Roszkowska, zajmowała się wychowaniem syna-jedynaka. Zmarła w 1918 r. W 1908 r. Michał zaczął naukę w szkole początkowej, którą ukończył w 1910 r. Następnie uczęszczał do szkoły realnej w Sosnowcu, a w 1918 r. rozpoczął studia na Wydziale Prawa na Uniwersytecie Warszawskim.

W styczniu 1919 r., w trakcie studiów na uniwersytecie, Michał został ochotnikiem w 36 Pułku Piechoty Wojska Polskiego, który stacjonował w garnizonie Warszawa. Od sierpnia 1919 r. walczył na wojnie polsko-bolszewickiej w składzie XVI Brygady Piechoty. W tym okresie był już plutonowym i służył w sztabie Brygady jako starszy kancelista.

W grudniu 1920 r. Michał Roszkowski został zdemobilizowany. Po wojnie kontynuował naukę na uniwersytecie. Wyższe wykształcenie zdobył w 1924 r. Jeszcze w trakcie studiów Michał Roszkowski rozpoczął pracę w jednym z warszawskich urzędów jako kancelista, a następnie objął stanowisko zastępcy kierownika Wydziału Drogowego (w aktach nie podano nazwy instytucji, tylko nazwę wydziału – przyp. aut.), gdzie pracował do 1928 r. W 1927 r. został aplikantem w warszawskim sądzie, a za jakiś czas – asystentem sędziego. W kwietniu 1929 r. zdał egzamin na sędziego i następnie został skierowany na stanowisko pomocnika Rówieńskiego Prokuratora Okręgowego. Już 1931 r. został starszym prokuratorem. Od lutego 1938 r. do września 1939 r. obejmował stanowisko starszego sędziego w Łuckim Sądzie Okręgowym.

W 1936 r. Michał Roszkowski został odznaczony Krzyżem Zasługi, a w 1939 r., po 10 latach pracy w sądzie i prokuraturze, Medalem za Długoletnią Służbę.


W Łucku mieszkał przy ulicy Mickiewicza 4 (obecnie początek ulicy Bohdana Chmielnickiego) razem z żoną Haliną (c. Władysława, ur. w 1903 r.) i synami Jackiem (ur. w 1931 r.) i Wiesławem (ur. w 1933 r.).

18 września 1939 r. Michał Roszkowski został aresztowany przez robotników – członków ochotniczej grupy komunistycznej i osadzony w więzieniu NKWD w Równem. W styczniu 1940 r. przeniesiono go do więzienia w Łucku, a akta jego sprawy przekazano do Zarządu NKWD w Obwodzie Łuckim (właśnie taka nazwa obwodu jest podana w dokumentach – przyp. autorki). W aktach sprawy, w oparciu o które napisano ten szkic, zachował się nakaz aresztowania Michała Roszkowskiego z dnia 4 marca 1940 r. W tym dniu w jego mieszkaniu w Łucku przeprowadzono rewizję.

Roszkowski2

Na przesłuchaniu, które miało miejsce 10 stycznia 1940 r., odpowiadając na pytanie śledczego o walce z ruchem rewolucyjnym, Michał Roszkowski zaznaczył: «Jestem winny tego, że jak obywatel i patriota byłego państwa polskiego rzeczywiście uczestniczyłem w walce z ruchem rewolucyjnym na Zachodniej Ukrainie. Moja działalność polegała na tym, że ja jako starszy sędzia Łuckiego Sądu Okręgowego wraz z innymi sprawami rozpatrywałem sprawy karne przeciwko komunistom i wymierzałem im karę pozbawienia wolności na różne okresy». Za działalność komunistyczną w II Rzeczypospolitej groziła kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 15 lat. W trakcie przesłuchania Michał Roszkowski przyznał się do tego, że w okresie od lutego 1938 r. do września 1939 r. wydał wyroki w 200 sprawach przeciwko działaczom KPZU. Tak dużą liczbę spraw – grupowych i indywidualnych – uzasadniał rozmachem ruchu komunistycznego, który stanowił zagrożenie dla polskiej państwowości.

Roszkowski3

Decyzją Kolegium Specjalnego NKWD ZSRR z dnia 17 maja 1941 r. Michał Roszkowski został skazany z art. 54-13 КК USRR, czyli «za aktywną walkę z ruchem rewolucyjnym», na osiem lat pozbawienia wolności w obozach pracy. Karę odbywał w obozie «Siewwostłag» (skrót z języka rosyjskiego – Północno-Wschodni Poprawczy Obóz Pracy).

Roszkowski4

15 września 1941 r. Michał Roszkowski jako obywatel Rzeczypospolitej wyszedł z obozu na mocy amnestii po układzie Sikorski–Majski.

Według postanowienia Prokuratury Obwodu Rówieńskiego, wobec Michała Roszkowskiego zastosowano art. І Rozporządzenia Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 16 stycznia 1989 r. «O dodatkowych przedsięwzięciach dotyczących odnowienia sprawiedliwości wobec ofiar represji, mających miejsce w latach 30–40 – na początku lat 50».

Dalsze losy Michała Roszkowskiego i jego rodziny nie są nam znane.

Tetiana SAMSONIUK

P. S.: Tetiana Samsoniuk jest głównym specjalistą Działu Udostępniania Informacji z Dokumentów Państwowego Archiwum Obwodu Rówieńskiego. Materiały rubryki «Ocaleni od zapomnienia» zostały opracowane według akt radzieckich organów ścigania, przechowywanych w Państwowym Archiwum Obwodu Rówieńskiego, w zbiorach Zarządu KGB Ukraińskiej SRR w Obwodzie Rówieńskim (1919–1957) oraz w Archiwum Zarządu Służby Bezpieczeństwa Ukrainy. Będziemy wdzięczni, jeżeli odezwą się Czytelnicy, krewni lub bliscy bohaterów naszej rubryki, którzy posiadają o nich dodatkowe informacje.

Powiązane publikacje
Represje wobec wołyńskich Polaków: Podoficer Antoni Paszkowski z Aleksandrii koło Kiwerec
Artykuły
25 kwietnia 1940 roku funkcjonariusze Kiwereckiego Wydziału Rejonowego NKWD aresztowali podoficera Wojska Polskiego Antoniego Paszkowskiego. Przez sześć miesięcy po rozbiorze Polski między Niemcy a ZSRR ukrywał się we wsi Bodziaczów.
01 czerwca 2026
Represje wobec wołyńskich Polaków: Właściciel młyna w Torczynie, Piotr Romuald Dąbrowski. Część IІ
Artykuły
W pierwszej części eseju o Piotrze Romualdzie Dąbrowskim opisaliśmy zachowanie aresztowanego podczas przesłuchań. Dziś kontynuujemy ten dramat.
28 kwietnia 2026
Represje wobec wołyńskich Polaków: Właściciel młyna w Torczynie Piotr Romuald Dąbrowski. Część I
Artykuły
W ciągu lat badań przeanalizowałem kilkaset spraw karnych osób skazanych na podstawie artykułów politycznych. Wszystkie miały pewne wspólne cechy, podobny przebieg śledztwa. Jednak sprawa Piotra Romualda Dąbrowskiego wywarła na mnie ogromne wrażenie.
02 kwietnia 2026
Represje wobec wołyńskich Polaków: Policjant Antoni Witczak
Wydarzenia
Dla sowieckiego «wymiaru sprawiedliwości» zwykła działalność zawodowa mogła być powodem uwięzienia. Na przykład Antoni Witczak został skazany na osiem lat łagrów tylko za to, że był policjantem.
16 marca 2026
Represje wobec wołyńskich Polaków: Jerzy Urbański z Chotiaczowa
Wydarzenia
Jerzy Urbański został zatrzymany 23 stycznia 1940 r. na obszarze Włodzimierskiego Oddziału Pogranicznego podczas próby nielegalnego przekroczenia granicy między terenami okupowanymi przez Niemcy oraz ZSRR.
05 marca 2026
Represje wobec wołyńskich Polaków: Aktor z Warszawy Wiesław Batorski
Artykuły
O ile w większości spraw karnych aresztowanych Polaków śledczy NKWD fabrykowali zarzuty, o tyle w przypadku Wiesława Batorskiego śledztwo przez długi okres obywało się w ogóle bez nich. W państwie prawa jest to nie do pomyślenia, ale w ZSRR przepisy, jeśli zachodziła taka potrzeba, nie miały najwyższej mocy prawnej.
16 lutego 2026
Represje wobec wołyńskich Polaków: Jeńcy Melchior Bała i Stanisław Fijoł
Artykuły
Melchior Bała i Stanisław Fijoł zostali zatrzymani przez żołnierzy Armii Czerwonej podczas próby przekroczenia granicy sowiecko-niemieckiej. Po ucieczce z obozu koncentracyjnego dla jeńców wojennych trafili do sowieckiego więzienia.
03 lutego 2026
Represje wobec wołyńskich Polaków: Pracownik banku w Łucku Maksymilian Koryciński
Artykuły
Maksymilian Koryciński, pracownik banku w Łucku, został oskarżony przez NKWD o udział w antysowieckiej organizacji podziemnej. Zbudowawszy własną linię obrony, przetrwał prawie półtoraroczne śledztwo i otrzymał stosunkowo łagodny wyrok: «tylko» pięć lat zesłania.
20 stycznia 2026
Represje wobec wołyńskich Polaków: Kolejarz z Kowla Michał Marian Skuła
Artykuły
Funkcjonariusze NKWD próbowali oskarżyć kowelskiego kolejarza Michała Mariana Skułę o współpracę z polskim wywiadem. Choć nie udało się im tego udowodnić, jednak bohater naszego eseju został skazany na osiem lat łagrów.
06 stycznia 2026