11 września do grona błogosławionych dołączył Władysław Bukowiński, proboszcz łuckiej parafii katedralnej w latach 1939–1945, Apostoł Kazachstanu. A kilka dni wcześniej, 4 września, zakończył się etap diecezjalny beatyfikacji jeszcze jednego kapłana – Adolfa Szelążka, biskupa łuckiego w latach 1925–1950.

Kościół Rzymskokatolicki oficjalnie czci ponad 10 tys. świętych i błogosławionych i ta liczba z roku na rok wzrasta. Co to jest beatyfikacja i jak ona przebiega?

Beatyfikacja to uroczysty akt ogłoszenia zmarłego błogosławionym. Po deklaracji Kościoła, że ktoś jest uznany za błogosławionego, jest zezwolony jego kult (czyli wolno modlić się do tej osoby, tworzyć jej obrazy, organizować pielgrzymki ku jej czci), ale tylko na poziomie lokalnym. Kościół uważa beatyfikację za przejściowy etap w drodze do kanonizacji (oświadczenia, że ktoś jest świętym).

Proces beatyfikacyjny jest sprawą skomplikowaną i długotrwałą. Składa się z kilku niezbędnych etapów i może być rozpoczęty nie wcześniej niż 5 lat po śmierci kandydata na ołtarze. Proces beatyfikacyjny zwykle zaczyna się w diecezji, na terenie której znajduje się grób przyszłego błogosławionego. Najważniejszym argumentem jego rozpoczęcia jest ogólne przekonanie o świętości kandydata jeszcze za jego życia. Diecezja przedstawia przed Stolicą Apostolską kandydaturę, później po uzyskaniu nihil obstat (łac. – brak zarzutów), zaczyna się diecezjalny etap beatyfikacji. Na tym etapie ma być wybrany trybunał beatyfikacyjny, czyli grupa zajmująca się gromadzeniem zeznań, zarówno pisemnych jak też ustnych, o życiu kandydata i cudach za jego pośrednictwem po śmierci. Trybunał spisuje wszystkie fakty, a także powołuje postulatora. Jego głównym zadaniem jest nie tyle zbiór informacji o kandydacie na ołtarze, jak przede wszystkim udowodnienie wyjątkowości jego cnót. Postulatorem może być także osoba świecka. Przeciw pozycji postulatora występuje rzecznik wiary (promotor fidei), którego jeszcze do niedawna nazywano «adwokatem diabła», ponieważ pełnił funkcje przeciwnika beatyfikacji. Po zakończeniu etapu diecezjalnego sprawa jest przekazywana do Rzymu, gdzie jest rozpatrywana. Pierwszeństwo mają te sprawy, w których już został udokumentowany cud. Zazwyczaj jest to uzdrowienie, które nie da się wytłumaczyć przez współczesną naukę. Bada je niezależna komisja składająca się z 50 lekarzy.

Główne momenty procesu beatyfikacyjnego to stwierdzenie heroiczności cnót kandydata na ołtarze oraz kanoniczne stwierdzenie, że za jego wstawiennictwem dokonał się co najmniej jeden cud.

Anatoli OLICH