Pierwszy historyczny władca państwa polskiego wraz ze swoim ludem przyjął dobrowolnie chrzest 1050 lat temu. Był nim książę Mieszko I z dynastii Piastów.
Krok uczyniony przez niego w 966 r. miał ogromne znaczenie dla ówczesnej polityki międzynarodowej Polski. Sąsiadowała ona bowiem z już chrześcijańskim państwem czeskim i niemieckim i narażona była na przymusowe nawracanie na wiarę chrześcijańską. Ślub z córką władcy Czech – Dobrawą, przybycie misjonarzy chrześcijańskich i przyjęcie chrztu oznaczało dla Mieszka I podstawę do budowy silnego aparatu władzy.
Obchody 1050. Rocznicy Chrztu Polski objęte zostały Honorowym Patronatem Prezydenta Rzeczypospolitej Andrzeja Dudy, a Wielkopolska, ziemia naszych przodków – z Poznaniem i Gnieznem, stała się centrum jubileuszowych uroczystości. Trwały one od 14 do 16 kwietnia. Zostały odprawione dziękczynne msze święte, odbywały się posiedzenia Konferencji Episkopatu Polski, odbyła się – prapremiera filmu o chrzcie Mieszka I w reż. Macieja Pawlickiego «Mesco Dux Baptizatur», a święto zakończono koncertem jubileuszowym – «Jesus Christ Superstar».
Najważniejszym jednak wydarzeniem były uroczyste obrady Zgromadzenia Narodowego, które po raz pierwszy w historii odbyło się poza Warszawą i Orędzie Prezydenta RP Andrzeja Dudy – w Sali Ziemi na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich. W swoim przemówieniu poruszył wiele aspektów podkreślając między innymi, że: «Chrzest Mieszka jest najważniejszym wydarzeniem w całych dziejach państwa i Narodu Polskiego. Nie był lecz jest. Bo decyzja naszego pierwszego historycznego władcy zdecydowała o całej przyszłości naszego kraju. Chrześcijańskie dziedzictwo kształtuje losy Polski i każdego z nas, Polaków. (…) Przyjęcie chrztu w obrządku łacińskim określiło naszą narodową tożsamość. Od tej pory mówiliśmy o sobie: My, Polacy. Powiedzieliśmy wtedy „tak” wolności samostanowienia. Pokazaliśmy, że jesteśmy gotowi budować Naród i państwo, chroniąc je i ginąc za nie. Nie było przesądzone, że się uda, że powstanie wspólnota. Ale udało się. Zbudowano ją na fundamencie wiary, która wrosła w naszą tożsamość, stając się ostatnią tarczą wolności i solidarności. Przyjmując chrzest nasi przodkowie wyznaczyli cel, wokół którego tworzył się wspaniały polski naród. Gdy nasi wrogowie próbowali zniszczyć nasz naród i Kościół, zniszczyć nasz kraj – Naród wypełniał świątynie, tam szukając wspólnoty, udowadniając ponadczasową mądrość decyzji przodków. Rok 966 to zatem najważniejsza cezura w naszych dziejach (…)».
Rocznicę Chrztu Polski należy potraktować jako czas refleksji nad naszą tożsamością, nad wartościami chrześcijańskimi, nad podstawami naszego bytu narodowego, jako dziedzictwo, które chcemy na nowo odkrywać i rozwijać. Obyśmy się umocnili jako wspólnota narodu.
MW
