Niedziela Miłosierdzia Bożego to szczególny dzień w życiu Kościoła. 27 kwietnia 2014r. na Placu Św. Piotra w Watykanie, przed głównym wejściem do Bazyliki, odbyła się Msza kanonizacyjna dwóch papieży Jana XXIII i Jana Pawła II.

Uroczystości rozpoczęły się od wspólnej Litanii do Wszystkich Świętych. Papież Franciszek powitał uściskiem obecnego na mszy papieża seniora Benedykta XIV. Na święto kanonizacyjne przybyli z różnych zakątków świata kardynałowie, biskupi, księża, delegacje państwowe i wierni. Wśród zebranych byli Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej Bronisław Komorowski oraz Premier Rządu Donald Tusk z Małżonkami. Szacuje się, że w Rzymie było ponad 2 tysiące dziennikarzy, a wydarzenie na całym świecie mogło oglądać ok. 2 mld ludzi.

O godz. 10:00, rozpoczęła się ceremonia kanonizacyjna. Do papieża Franciszka podeszli i zwrócili się: prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych kard. Angelo Amato oraz postulatorzy procesów: ojciec Giovangiuseppe Califano i ksiądz Sławomir Oder. Kardynał Amato przedstawił następującą prośbę: «Ojcze Święty, Święta Matka Kościół prosi usilnie o to, by Wasza Świątobliwość wpisał błogosławionych Jana XXIII i Jana Pawła II w poczet świętych i aby jako tacy wzywani oni byli przez wszystkich chrześcijan».

Papież wygłosił słowa: «Drodzy bracia, zanieśmy nasze prośby do Boga Ojca Wszechmogącego przez Jezusa Chrystusa o to, aby za wstawiennictwem Najświętszej Maryi Dziewicy i wszystkich świętych wspierał swą łaską akt, który mamy uczynić».

Po trzykrotnej prośbie, papież Franciszek ogłosił Jana XXIII i Jana Pawła II świętymi tymi słowami: «Na chwałę Trójcy Przenajświętszej, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych prośbach o pomoc Bożą i po wysłuchaniu opinii naszych Braci w biskupstwie orzekamy i ogłaszamy świętymi błogosławionych Jana XXIII i Jana Pawła II i wpisujemy ich w poczet świętych i polecamy, aby w całym Kościele byli oni czczeni z oddaniem pośród świętych. W Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego».

Po wygłoszeniu formuły kanonizacyjnej wniesiono i ustawiono obok ołtarza relikwiarze, zapalono świece i przyniesiono kwiaty. Relikwie św. Jana Pawła II – krew, niosła Kostarykanka Floribeth Mora Diaz of Costa Rica, która dzięki jego wstawiennictwu doświadczyła cudu uzdrowienia.

Podczas mszy kanonizacyjnej papież Franciszek wygłosił homilię, w której powiedział, że Jan XXIII to papież posłuszeństwa Duchowi Świętemu, a Jan Paweł II – papież Rodzin. Podkreślił również, że: «nowi święci, byli kapłanami, biskupami i papieżami dwudziestego wieku. Poznali jego tragedie, ale nie byli nimi przytłoczeni. Silniejszy był w nich Bóg; silniejsza była w nich wiara w Jezusa Chrystusa, Odkupiciela człowieka i Pana historii; silniejsze było w nich miłosierdzie Boga».

Karol Wojtyła– Polak (1978- 2005) zostając papieżem, przyjął imię Jana Pawła II. Miłość Chrystusowa sprawiła, że zaufał całkowicie opiece Matki Bożej i oddał swoje codzienne życie sprawom Człowieka. Pocieszał smutnych i zniechęconych, budował mosty porozumienia i niósł orędzie pojednania między ludzi różnych wyznań na całym świecie. Nauczanie Jana Pawła II miało na celu jedno – miłość do Chrystusa i poprzez Jego Ewangelię tworzyć lepszy świat. Kochał ludzi i troszczył się o wszystkich, uczył jak żyć i jak umierać. Droga, którą wskazywał wiernym nie jest łatwa, ale to dzięki trudnym wyborom, można podrywać się do lotu ku odnowie duchowej, moralnej i materialnej.

Angelo GiuseppeRoncalli– Włoch, mimo krótkiego pontyfikatu (1958-1963) uchodził za jednego z najwybitniejszych papieży w dziejach Kościoła. Jan XXIII znany głównie jako inicjator Soboru Watykańskiego II, «dobry papież»– jak go nazywano – był przede wszystkim człowiekiem pełnym osobistego uroku, skromności i pokory, znanym z doskonałego poczucia humoru. Z «Dziennika duszy», który po sobie zostawił, wyłania się sylwetka chrześcijanina, który był zakochany w Bogu, wystrzegał się grzechu i obdarzał przyjaźnią wszystkich ludzi, bez względu na ich poglądy czy wiarę. Jednak cechą, która go najbardziej wyróżniała była udzielająca się innym niezwykła pogoda ducha. «Smutny ksiądz - mawiał – nie jest dobrym księdzem». Poprzez codzienny wysiłek pozwalał, aby Duch Święty kształtował go dzień po dniu.

Obydwaj zostawili ludziom do realizacji wielki testament. Sami, dzięki posłuszeństwu Duchowi Świętemu, mieli w sobie wielką siłę przekazywania Wiary, Miłości i Nadziei.

Opr. Jadwiga DEMCZUK
fot. DPA źródło PAP