Pierwsze mistrzostwa w piłce nożnej w Polsce zorganizowano w 1921 r. Do 1926 r. były one podzielone na dwa etapy: najpierw odbywały się eliminacje okręgowe, a następnie ich zwycięzcy walczyli o tytuł mistrza Polski.
Na początku lat 20-tych XX wieku w województwie wołyńskim nie było wystarczającej ilości drużyn piłkarskich, żeby można było założyć własny okręg piłki nożnej. Podobną sytuację miały województwo lubelskie i poleskie, dlatego Polski Związek Piłki Nożnej postanowił połączyć te trzy obszary w jeden okręg z centrum w Lublinie.
Do udziału w pierwszych mistrzostwach klasy A Lubelski Okręgowy Związek Piłki Nożnej (OZPN) zaprosił cztery drużyny, wśród których były dwie z Równego: WKS Hallerczyk oraz żydowski klub Makkabi. Ich rywalami były WKS Lublin oraz WKS Chełm.
Rozgrywki w pierwszych mistrzostwach Lubelskiego OZPN rozpoczęły się 23 kwietnia 1922 r. W tym dniu w Lublinie spotkały się WKS Lublin i WKS Hallerczyk. Mecz nie dotrwał do końca, ponieważ w 38 minucie przegrywając wynikiem 0:3 hallerczycy opuścili pole gry. Ze względu na to w tabeli ligowej wpisano im 0:5, czyli przyznano walkower WKS Lublin.
Tydzień później, 30 kwietnia, WSK Lublin znowu nie udało się dokończyć meczu z rówieńską drużyną: tym razem Makkabi opuścił pole gry z wynikiem 2:3 (nie są nam znane powody), ze względu na co również zaliczono im wynik 0:5 bez walki. W tym samym dniu WKS Hallerczyk zwyciężył w Chełmie 5:1.
Hallerczyk i Makkabi rozegrały między sobą dwa mecze: 20 i 25 maja. Na pierwszym obecnych było 4 tys. osób. Kibicowały one przeważnie żydowskiej drużynie, która co prawda przegrała z wynikiem 0:5. Bramki dla Hallerczyka strzelili Józef Szewczyk (3), Bednarski i Raczyński. W następnym meczu Makkabi chciał zrewanżować się, ale strzelić bramkę Kubalskiemu udało się tylko Gorensztejnowi, którego w ataku wspierali trener tej drużyny Flur (z Pogoni) i Ginsberg. Natomiast w kolejnym meczu wojskowi odpowiedzieli trzema bramkami, które strzelili Szymanowski, Szewczyk i Waśkowski (1:3). Co prawda ten mecz też się nie skończył: w pierwszych minutach drugiej połowy meczu, po trzeciej bramce, wywiązała się bójka i piłkarze Makkabi zeszli z pola gry. Mimo to w tabeli, która została opublikowana w «Przeglądzie Sportowym», wpisano wynik 5:1. Przypuszczamy, że mecz został dograny w następnym dniu i hallerczycy strzelili jeszcze dwie bramki. Sędziował te mecze «bardzo rzeczowo i taktownie» ppor. Zychoń.
Niestety klub Makkabi po tych rozgrywkach postanowił nie uczestniczyć w mistrzostwach, ze względu na co otrzymał wynik 0:5 walkowerem. Natomiast Hallerczyk wygrał jeszcze dwa mecze z WKS Lublin (2:0) oraz z WKS Chełm (5:0), i tylko ze względu na lepszą różnicę bramek mistrzem został WKS Lublin.
Ciekawe rozgrywki między miastami odbyły się również w Równem. 15–16 lipca Makkabi i Hallerczyk rozegrały mecze z drugą drużyną klubu Lechia ze Lwowa. Obydwie rówieńskie drużyny wygrały te mecze z wynikiem 3:2. Makkabi zwyciężył dzięki bramkom strzelonym przez Gorensteina, Brücka i Kniażera. Dla Hallerczyka bramki strzelili Szymanowski – 2 oraz Szewczyk – 1.
W tym samym roku najlepsi piłkarze z trzech rówieńskich drużyn – Hallerczyka, Makkabi i Sokoła założyli miejską drużynę reprezentacyjną oraz rozegrali mecze z klubem Warszawianka (12–13 sierpnia) i lwowskim klubem Czarni (16–17 września).
Goście z Warszawy dwa razy zwyciężyli z rówieńską reprezentacją z wynikiem 4:2 i 2:0. W tych meczach dwa razy wyróżnił się Józef Szewczyk, a «Przegląd Sportowy» odznaczył również grę bramkarza Kubalskiego, obrońców Łukomskiego i Gimberga. Natomiast Czarni najpierw wygrali z wynikiem 1:0, a kolejny mecz przegrali (1:4).
W klasie B WKS Kowel w towarzystwie klubów wojskowych z Łucka, Włodzimierza Wołyńskiego, Zamościa i Lublina (druga drużyna) oraz cywilnego klubu Lublinianka już w pierwszych rozgrywkach został liderem i był głównym kandydatem na wyjście do klasy A. Ale 25 maja do rozgrywek dodatkowo dopuszczono WKS Kresy z Brześcia, który zdecydowanie był lepszy i wkrótce został liderem. Tylko w ostatnich rozgrywkach, już po zagwarantowaniu sobie tytułu mistrza klasy B, Kresy przegrały mecz we Włodzimierzu Wołyńskim (0:4) i w Kowlu (4:5).
Natomiast Lublinianka i WKS Łuck nie dotrwały do końca mistrzostw ze względu na małą ilość piłkarzy, którzy zostali w drużynach.
W Kowlu również rozpoczęły działalność kluby «Amatorzy» oraz Bar-Kochba, w Łucku – klub przysposobienia wojskowego Strzelec, Makkabi i Kresowianka.
Serhij HRUDNIAK
Foto: Piłka nożna w Równem. Lata 20. XX wieku.
Zdjęcie pochodzi z archiwum Hordija Filipowicza – piłkarza rówieńskich drużyn.
P. S. od autora: Tekst został opracowany na podstawie publikacji w prasie z roku 1922 – w «Przeglądzie Sportowym» (Kraków), «Dzienniku Wołyńskim» (Łuck), «Ziemi Lubelskiej» (Lublin). Dziękuję również za pomoc w przygotowaniu materiału Jurijowi Melnykowi i Wołodymyrowi Morozowowi (Zdołbunów), Bogdanowi Lupie (Lwów) i Leszkowi Śledzionie (Mielec, Polska).
Będę bardzo wdzięczny wszystkim osobom, które udzielą mi informacji o wołyńskich działaczach i piłkarzach w okresie międzywojennym, udostępnią ich zdjęcia lub dokumenty. Można mnie znaleźć na Facebooku (Serhiy Grudnyak) lub napisać do mnie na: sgrudnyak@gmail.com.
CZYTAJ TAKŻE:
