«Po przeczytaniu cyklu «Ocaleni od zapomnienia» pani Tatiany Samsoniuk ośmielam się napisać do autorki. Bardzo dziękuje, że ktoś opisał losy jeńców polskich. Czytając wspomnienia o więźniach i ich losach jestem trochę bliżej dziadka, którego nie znałam» – napisała do nas pani Małgorzata Kubicka z Gdowa.

Pani Małgorzata Kubicka zapytała Tatianę Samsoniuk o to, czy zajmując się tematem jeńców wojennych 1939 r. nie natrafiła w archiwach na nazwisko więźnia Piotra Wiśniowskiego. Ponieważ Tetiana Samsoniuk, jak i różne instytucje, do których zwracała się nadawczyni listu, nie dysponują informacją o nim, postanowiliśmy opublikować wszystkie posiadane przez rodzinę Piotra Wiśniowskiego dane w nadziei na to, że ten tekst przeczytają osoby, które mogą wiedzieć coś na jego temat.

Piotr Wiśniowski, syn Jana Wiśniowskiego i Agnieszki z domu Żyła, urodził się 28 lipca 1899 r. w Gdowie, powiat krakowski. W rodzinie zachowało się świadectwo ukończenia przez niego nauki kowalstwa wydane w 1917 r. 12 listopada 1925 r. wziął ślub z Karoliną Ciężarek w Gdowie.

Mieli troje dzieci: córki Stanisławę (ur. 28 grudnia 1926 r.) i Teresę (ur. 28 września 1928 r.) oraz syna Władysława (ur. 6 stycznia 1932 r.). Małgorzata Kubicka jest córką Władysława, który urodził się w miejscowości Noeux Les Mines we Francji, gdzie rodzina wyemigrowała w celach zarobkowych.

W 1934 r. Wiśniowscy zostali deportowani z Francji. Z przyczyn nieznanych trafili na Wołyń, do miejscowości Klesów w powiecie sarneńskim, gdzie mieszkali w latach 1934–1938. Przed II wojną światową przenieśli się do Gdowa.

W 1939 r. Piotr Wiśniowski poszedł na wojnę. Małgorzata Kubicka nie posiada żadnych informacji o tym, gdzie służył, ale może stwierdzić na pewno, że trafił do niewoli radzieckiej, ponieważ do dziś zachował się list wysłany przez niego do rodziny 27 lipca 1940 r.

Z listu wynika, że był więźniem obozu jenieckiego NKWD «Sapożyn» niedaleko Równego. Pracował przy przebudowie szosy Nowogród Wołyński–Lwów.

Jeńcy z tego obozu po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w 1941 r. zostali ewakuowani do Starobielska, a na początku września 1941 r. zwolnieni na mocy tzw. amnestii dla obywateli polskich ogłoszonej Dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 12 sierpnia 1941 r. i skierowani do miejsc formowania Armii gen. Władysława Andersa. Niestety nazwiska Piotra Wiśniowskiego nie ma w kartotekach żołnierzy tej Armii. Podobno nie udało mu się dotrzeć do niej na czas.

Zmarł 31 maja 1945 r. w Krasnogwardyjsku w ZSRR (obecnie Bulung’ur w Uzbekistanie). Te wiadomości o śmierci Piotra Wiśniowskiego otrzymała od Czerwonego Krzyża w latach 1960 jego żona Karolina Wiśniowska.
Już po wysłaniu listu do nas, przed świętami Bożego Narodzenia, pani Małgorzata Kubicka otrzymała list z IPN potwierdzający, że osoba o zbliżonych danych – Piotr Wiśniewski, s. Jana, ur. w 1899 r. – była jeńcem obozu rozdzielczego w Szepietówce, a następnie obozu znanego jako Budowa NKWD nr 1.

Redakcja prosi o kontakt osoby, które mogą pomóc rodzinie dowiedzieć się więcej o losach Piotra Wiśniowskiego.

Natalia DENYSIUK