Dane statystyczne ujawnione ostatnio w internecie, a dotyczące gwałtownego wzrostu liczby rozwodów, jakie pojawiły się w Chinach po okresie długiej kwarantanny spowodowanej epidemią COVID-19, wprowadziły mnie w stan osłupienia.
W naiwności swojej sądziłam, że szok ów spowodowany tak nieoczekiwanym przyrostem wiedzy własnej minie szybko. Błąd. Stan osłupienia pogłębia się niestety z dnia na dzień, w miarę przyswajania informacji płynących do mojej świadomości ze wszelkich możliwych mediów. Przestaję wierzyć swoim uszom, kiedy coraz częściej i z coraz większą intensywnością słyszę biadolenie pt. «Jak przetrwać tę kwarantannę?»
Nie mam tu bynajmniej na myśli większych i mniejszych firm, które obawiają się upadłości. To rzeczywiście ogromny problem i temat bardzo poważny, nad którym należy pochylić się z troską.
Myślę o tych wszystkich ludziach, którzy skazani przez okoliczności na mniejszą lub większą izolację od świata zewnętrznego dramatycznie użalają się nad sobą. Informują tzw. ogół społeczeństwa, że oto już dziesięć razy wysprzątali całe mieszkanie, poukładali rzeczy na półkach i teraz im się NUDZI! I co mają dalej robić?! Jak przetrwać dalsze dni?!
Do tego jeszcze odkrywają nagle, że po ich mieszkaniu pałętają się jakieś osoby – niektóre z nich, sądząc po wzroście to chyba dzieci, może nawet własne, inne – to jakaś kobieta – może żona, albo mężczyzna – prawdopodobnie mąż. Zajmują miejsce, robią tłok, czegoś chcą – nie tylko wieczorem, jak do tej pory bywało, ale przez cały dzień. Koszmar jakiś po prostu. Słyszę, jak z radiowego głośnika płynie do mnie smutny i sfrustrowany głos jakiejś pani, która z tęsknotą opowiada o swej fascynującej pracy urzędniczki, w której to między kawką, pączkiem i kolejną kawką dzieje się tyle rzeczy niezwykłych, że ani wypowiedzieć. Więc jak przetrwać ten czas okropny tylko z rodziną albo co gorsze – z samym sobą?
Trudno zachować mi spokój w takiej sytuacji i w trosce o zdrowie własne – zwłaszcza to psychiczne, z wieloma wykrzyknikami na końcu zdania mówię: Ludzie opamiętajcie się! Przestańcie się nad sobą użalać! Cieszcie się, że wy i wasza rodzina, a także przyjaciele są zdrowi. XXI wiek dał ludziom do ręki takie narzędzia, o jakich nie śnili nasi przodkowie w czasach zarazy. Internet, komunikatory społeczne, dostępność filmów, muzyki, koncertów, książek, przedstawień teatralnych, gier (można tak jeszcze długo) – całe to bogactwo dostępne jest na wyciągnięcie nawet nie ręki tylko palca, bardzo długiego życia może być mało, aby z tych zasobów w pełni skorzystać.
Poza tym spróbuj, drogi przyjacielu, wziąć do ręki nożyczki, farby, papier, plastelinę i uruchom wyobraźnię tudzież kreatywność. Słowo honoru to nic a nic nie boli! Może przestaniesz się nudzić. Jeśli tego mało, otwórz okno, drzwi na balkon i w mieszkaniu pokonaj trasę maratonu.
Człowieku, w tym zabieganym i szalonym świecie, w którym normalnie biegasz, jak chomik w kółku, zatrzymaj się, złap oddech i doceń czas, który możesz spędzić ze swoją zdrową rodziną.
Gabriela WOŹNIAK-KOWALIK,
nauczycielka skierowana do Łucka i Kowla przez ORPEG
CZYTAJ TAKŻE:
