24 sierpnia w katedrze Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Łucku jak zwykle celebrowano dwie msze święte.
Jednak w przeciwieństwie do zwykłego dnia, po obu mszach odbyło się specjalne nabożeństwo modlitewne z okazji obchodów 30. rocznicy odzyskania przez Ukrainę niepodległości.
Liturgia 24 sierpnia upamiętnia św. Bartłomieja Apostoła, ponieważ w tym dniu, według kalendarza Kościoła rzymskokatolickiego, obchodzone jest jego święto. Przebieg każdej mszy wyznacza specjalna księga liturgiczna – Mszał, zgodnie z którym katolicy, w swoim własnym języku, sprawują tę samą liturgię na całym świecie. Dlatego w tym dniu ukraińscy katolicy wraz ze wszystkimi wiernymi obrządku rzymskiego obchodzili uroczystość św. Bartłomieja. Z tą tylko różnicą, że w jednej z części liturgii, a mianowicie w Modlitwie wiernych, 24 sierpnia Ukraińcy modlą się za swój kraj. Należy powiedzieć, że na Ukrainie chyba tylko katolicy obrządku łacińskiego mają to święto uwzględnione w swoich księgach liturgicznych.
Po mszy św. odbyło się wystawienie Przenajświętszego Sakramentu oraz modlitwa błagalna i dziękczynna za Ukrainę. Rano – po polsku, wieczorem – po ukraińsku. Słowa modlitwy, ułożonej ponad dekadę temu, są nadal aktualne: «Chroń nas, abyśmy nie stracili wolności zdobytej za tak wysoką cenę – krew naszych dziadów i pradziadów. Daj nam łaskę przywrócenia ducha ludu, aby każdy z nas mógł rozpocząć dzieło osobistej przemiany życia, włączając się w wielką sprawę odrodzenia Ojczyzny»..
Po nabożeństwach zapytałem parafian, jak wspominają pierwszy Dzień Niepodległości w 1991 roku. Oto co mi odpowiedzieli.
«Pamiętam, jak w 1990 r. «Ruch» (krótka nazwa antykomunistycznej partii Ludowy Ruch Ukrainy – przyp. tłum.) przyjechał do naszego miasta Bar w obwodzie winnickim i chociaż byłem niepełnoletni, poszedłem na zebranie. Też krzyczałem «Hańba!» razem ze wszystkimi pod budynkiem komitetu rejonowego partii komunistycznej. Poza tym, choć nie miałem prawa głosu, strasznie obraziłem się na ojca swego przyjaciela, który w referendum zagłosował za pozostaniem Ukrainy w ZSRR. W sierpniu 1991 r. razem z rodziną spędzaliśmy wakacje nad Zbiornikiem Kremenczuсkim. Relacji o wydarzeniach słuchaliśmy w radiu – o zamachu stanu, odsunięciu od władzy Gorbaczowa. W rodzinie wpojono we mnie, delikatnie mówiąc, niechęć do komunizmu, byłem więc bardzo szczęśliwy. Potem nadeszły trudne czasy kształtowania się państwa – bieda, kupony, «krawczuczki» (torba na kółkach, powszechnie używana przez ukraińskich handlarzy, nazwana tak od nazwiska ówczesnego prezydenta Ukrainy Krawczuka – przyp. tłum.), alkohol do Polski i orzechy do Moskwy. Ale to wszystko było później. Sam fakt, że komunizm został pokonany, przyjąłem z wielkim entuzjazmem» – powiedział Wiaczesław.
«Sprawa polega na tym, że nie pamiętam, kiedy i jak to się stało – powiedziała Danuta. – Nie mogę znaleźć odpowiednich słów… Myślę, że Bóg po prostu zesłał nam niezależność z nieba. Dał nam możliwość, byśmy w końcu w Niego uwierzyli».
Swoimi wspomnieniami podzieliła się również parafianka Lilia: «W 1991 r. byłam studentką trzeciego roku na uniwersytecie medycznym. Studiowaliśmy we Lwowie, gdzie ruch niepodległościowy zaczął się dużo wcześniej niż została ogłoszona niepodległość. Bractwo studenckie, którego byłam aktywną członkinią, z wielkim podekscytowaniem przyjęło wiadomość o niepodległości naszej Ukrainy, że możemy teraz śmiało nazywać się Ukraińcami, że możemy bezpiecznie powiesić na swoich domach niebiesko-żółte flagi. Bardzo idealizowaliśmy to wydarzenie i byliśmy bardzo szczęśliwi, że w końcu mamy własne państwo, w którym możemy być wolni i niezależni, by śmiało mówić światu o sobie. Na wieść o odzyskaniu przez Ukrainę niezależności urządziliśmy szumne świętowanie w bazie wypoczynkowej «Medyk» nad Jeziorami Szackimi. Czyli my, lwowiacy, świętowaliśmy niepodległość Ukrainy na Wołyniu».
Tekst i zdjęcia: Anatol OLICH
CZYTAJ TAKŻE:
