Na Ukrainie o solidności usługi, zjawiska czy przedmiotu świadczy przedrostek «euro». Na szyldach i w codziennym użyciu często spotkamy tu: «euroremont», «euroshop», «euromajdan», «towary z Europy». Czekam, aż punkty usługowe i sklepy zaproponują wreszcie nowy sposób na oczekiwanie na swoją kolej – «eurokolejkę».
Postaram się nie chodzić już do apteki na Ukrainie. Tam jednak tracę cierpliwość i mimo mojej całej sympatii dla Ukraińców czuję, że różnice między naszymi narodami są i nie znikną szybko.
Łączy nas wiele – podobny język, podobne tradycje, obrzędy, gościnność itd. Jeśli jednak ktoś chce znaleźć różnice – niech idzie do apteki (lub czasem do okienka w banku, po bilet na pociąg czy po prostu do sklepu spożywczego)!
Stoję cierpliwie w kolejce w osiedlowej aptece. Duże, przestrzenne, klimatyzowane, ciche pomieszczenie – jak to w aptece. Podobnie jak w polskiej. Kiedyś stanęłam jak zawsze – na środku, tak aby obserwować wszystkie kolejki i udać się do okienka, które zwolni się najszybciej. A tu na nagle przede mną pojawiło się kilku klientów, którzy spokojnie zajęli miejsca bezpośrednio przy stanowiskach obsługi klienta. Zrozumiałam, że jedna kolejka tu nie obowiązuje i nieśmiało zajęłam jedną z tych, które się utworzyły tuż przy okienkach. Nie minęła minuta, a już ktoś pcha się przede mną. «Przepraszam, – ale ja tu stoję» – informuję uprzejmie. «Tak? To niech się pani przesunie!». Odtąd zaczęły się moje skandale w ukraińskich aptekach.
Nie było dotychczas sytuacji, żeby ktoś w aptece nie stał mi przyklejony do pleców. Nieważne, że pomieszczenia aptek mają średnio 16 metrów kwadratowych. Wszyscy zawsze muszą stać w kupie. Zima, grypa, lato, gorąco, ludzie spoceni, chorzy, zakatarzeni, kaszlący, słabi, kobiety w ciąży – to wszystko nie ma znaczenia. Nie wolno oddalać się od siebie. Ciasno jeden przy drugim ludzie tłoczą się do okienka po leki.
Najpierw w aptecznej ciszy stojąc przy uchu kupującego mogą przysłuchać się rozmowom klienta z farmaceutą: «Jest lactovaginal?» «Nie, jest odpowiednik dojelitowy», «A nie, to ja potrzebuję dopochwowo. No trudno. To dziękuję». I tak sprawy pochwy załatwiane są w cichym towarzystwie pozostałych klientów apteki.
Stoi za mną kobieta. «Może się Pani ode mnie odsunąć!? Za Panią przecież nikogo nie ma» – proszę, czując już, że mam żyłę na czole z nerwów. «A w czym problem?» – dopytuje się . «W tym, że to jest apteka i nie trzeba stać jeden przy drugim» – odpowiadam. «U nas tak nie ma» – odpowiada kobieta z nutą wyższości, słysząc pewnie mój obcy akcent. «Ale ja może chcę kupić tabletki psychotropowe, leki antyretrowirusowe na HIV, viagrę lub mam właśnie grypę AH1N1, świerzb albo wszy! Nie boi się Pani?» – mówię z bezsilnością i ze łzami w oczach. «To proszę iść do lekarza, a nie do apteki» – słyszę w odpowiedzi i wiem, że szybko nie zmieni się tu mentalność. Kto umie mi wytłumaczyć, dlaczego Ukraińcy wchodzą sobie na plecy w kolejkach niech pisze do mnie: ewa441@poczta.onet.pl.
Ewa MAŃKOWSKA,
Ukraińsko-Polski Sojusz imienia Tomasza Padury w Równem
CZYTAJ TAKŻE:
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: ORGAZM NA GRANICY
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: WRÓCIĆ CZY NIE WRÓCIĆ… OTO JEST PYTANIE!
UNIA POLSKO-UKRAIŃSKA: SZANSE I ZAGROŻENIA
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: NAJAZD POLAKÓW
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: IKONY, CHANSONY I GOŁA BABA
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: OŚWIADCZENIE ANTYPOLAKA
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: 100 LAJKÓW
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: KOŁO RATUNKOWE
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: O FLADZE, KTÓRA (MI) WISI
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: LEPIEJ BYĆ BOGATYM I ZDROWYM
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: POSTARAJMY SIĘ ROBIĆ NIC!
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: JAK WYCHOWAŁAM SOBIE RODZICÓW
