Powszechnie wiadomo, że słów na wiatr rzucać nie należy, bo to i nieładnie, i niehonorowo. Zatem, skoro więc o mężczyznach słów kilka napisać obiecałam, tak też i czynię.
Nie będzie to wprawdzie dezyderat o słynnym polskim hydrauliku głębokim spojrzeniem z plakatu patrzącym, lecz o panach harcom i pląsom różnorodnym na parkiecie w rytm muzyki się oddającym.
Wszelako wszystkich panów, udzielających się tanecznie, można podzielić na określone grupy. Poczucie rytmu, wdzięk, charme i styl – tudzież brak takowych cech, warunkują przynależność do określonej gromady. Niewątpliwie na wszelkich imprezach i wieczorkach – jak to się dawniej mówiło, tańcujących, najbardziej docenianymi i pożądanymi przez panie są znakomici, eleganccy tancerze, dla których taneczne pas są chlebem powszednim. Tymi jednak, być może ku niezadowoleniu wielu, tym razem zajmować się nie będziemy.
Natomiast wśród pozostałych mężczyzn bez trudu wyodrębnimy przedstawicieli: minimalistów, szarpaczy i wreszcie panów typu «szybki koniec elegancji».
Minimaliści, jak sama nazwa wskazuje, należą do tych, którzy całą noc mogą przetańczyć przestępując z nogi na nogę. Drepczą więc w miejscu ani rytmem, ani żadnymi figurami głowy sobie nie zawracając, nawet jeśli to walc wiedeński akurat jest. Za cały parkiet wystarcza im tyle miejsca co kot napłakał.
Radosne podrygiwanie z przedstawicielem szarpaczy wymaga wcześniejszego ubezpieczenia własnego zdrowia. I to na wysoką kwotę. Doświadczenie takiego tańca oscyluje wokół sportów ekstremalnych. Niezależnie bowiem od rodzaju muzyki, tancerz poczytuje sobie za święty obowiązek targać partnerką na wszystkie strony, zmuszać ją do nieskończonej ilości obrotów, figur akrobatycznych i przechyłów – nawet podczas walca angielskiego w wersji slow slow. Po czymś takim ręce mamy powyrywane ze stawów, kręgosłup kwalifikuje się na rehabilitację, a po partnerkę podjeżdża wózek inwalidzki.
Impreza w towarzystwie pana hołdującego zasadzie «po 23-ej koniec elegancji», na długo pozostanie w pamięci. Zwis męski ozdobny (czyli krawat) dynda smętnie przekrzywiony na rozpiętej, prawie do połowy, koszuli, a marynarka, jako zupełnie niepotrzebna część garderoby, wisi porzucona na oparciu krzesła. Koszula, oczywiście wywleczona zza paska spodni, stanowi sama w sobie obraz nędzy i rozpaczy. Obcowanie w tanecznych harcach z takim herosem będzie dla każdej kobiety przeżyciem zgoła metafizycznym. Heros zaś przeświadczony będzie, że każda niewiasta znajdzie się w siódmym niebie, gdy tylko on zaszczyci ją zaproszeniem na parkiet. Ot, taki paradoks.
Panie i panowie, nie zapominajcie, że umiejętności taneczne to jednak sztuka i to dość wymagająca.
Słowo się rzekło, kobyłka u płota powiemy wtedy, gdy pamiętamy o danej obietnicy, którą chcemy właśnie spełnić. Złożona obietnica, niezależnie od okoliczności, powinna być dotrzymana.
Rzucać słowa na wiatr oznacza, że nie bierzemy odpowiedzialności za słowa, które wypowiedzieliśmy. Nie przywiązujemy wagi do tego, co mówimy.
Głębokie spojrzenie – długie, pełne niezwerbalizowanego znaczenia, prawie hipnotyczne.
Powiedzenie, że coś jest dla kogoś chlebem powszednim informuje, iż dana osoba posiada duże umiejętności i szeroką wiedzę z danego obszaru, ponieważ często tymi sprawami się zajmuje.
Tyle co kot napłakał, czyli po prostu bardzo mało. Jak wiadomo koty, podobnie jak mężczyźni, nie płaczą.
Obraz nędzy i rozpaczy to widok bardzo smutny i przygnębiający. Powiedzieć o kimś, że jest obrazem nędzy i rozpaczy oznacza, iż człowiek ów jest w bardzo złym stanie, jest zmieniony, zaniedbany, wywołuje litość i współczucie.
Być w siódmym niebie to być bardzo szczęśliwym, radosnym i zadowolonym człowiekiem.
Gabriela WOŹNIAK-KOWALIK,
nauczycielka skierowana do Łucka i Kowla przez ORPEG
CZYTAJ TAKŻE:
ZWIĄZKI FRAZEOLOGICZNE: TAŃCZYĆ KAŻDY MOŻE
ZWIĄZKI FRAZEOLOGICZNE: PRADZIADEK JÓZEF
ZWIĄZKI FRAZEOLOGICZNE: REMONT
ZWIĄZKI FRAZEOLOGICZNE: BEZ GROSZA PRZY DUSZY
ZWIĄZKI FRAZEOLOGICZNE: FRAZEOLOGICZNE ZOO W LESIE
ZWIĄZKI FRAZEOLOGICZNE: BRAĆ CZY DAWAĆ – OTO JEST PYTANIE
ZWIĄZKI FRAZEOLOGICZNE: WAKACJE, ACH WAKACJE!
