«Żałuję, że dziadek nie dożył tych dni, żeby zobaczyć, że jednak kogoś obchodził ich los. On zawsze wierzył w ludzi i pomimo trudnych przeżyć nie był człowiekiem zgorzkniałym. Wiele razy podkreślał, że przeżył właśnie dzięki pomocy zwykłych, przypadkowych ludzi» – napisała do nas Danuta Wielgosz z Przemyśla.
W zeszłym roku, w chwili, gdy planowaliśmy drugie, uzupełnione wydanie książki «Jeńcy września 1939», otrzymaliśmy maila od Danuty Wielgosz: «Podczas różnych wyszukiwań w Internecie trafiłam na Państwa stronę. Jestem pełna podziwu dla tego, co Państwo robicie. Ze wzruszeniem czytałam – zresztą nie tylko ja, ale i inni członkowie mojej rodziny – na temat Tadeusza Lechowicza. Był on bratem mojego dziadka – Władysława Lechowicza».
O Tadeuszu Lechowiczu, oficerze Wojska Polskiego, jeńcu jednej z placówek obozowych Budowy nr 1 NKWD skazanym na 10 lat sowieckich łagrów, Tetiana Samsoniuk napisała na łamach «Monitora Wołyńskiego» w 2015 r. Szkic o nim został również opublikowany w książce «Jeńcy września 1939», wydanej przez naszą redakcję. Dzięki Danucie Wielgosz dowiedzieliśmy się, że Tadeuszowi Lechowiczowi udało się ocaleć dzięki utworzeniu Armii gen. Andersa. Po wojnie zamieszkał w Wielkiej Brytanii.
Żołnierzem Armii Andersa był również Władysław Lechowicz. Do łagrów trafił za sprawą brata: kiedy dotarła do niego wiadomość o tym, że Tadeusz przebywa na terenie ZSRR w obozie jenieckim, postanowił wybrać się po niego niosąc mu dokumenty i cywilne ubranie. Po przekroczeniu granicy został schwytany, przeszedł radzieckie przesłuchania i więzienia, a następnie został skazany na osiem lat łagru. Po wojnie powrócił do Przeworska.
Pani Danuta opowiedziała nam o niesamowitej historii swojego dziadka. Oprócz tego, opracowała notatki prowadzone przez niego przez całe życie i udostępniła naszej redakcji. Od dziś opublikujemy te wspomnienia w kilku odcinkach na łamach «Monitora Wołyńskiego».
Natalia DENYSIUK
