Nie tak dawno na łamach «Monitora Wołyńskiego» pisałam o zamiarach założenia klastra paralotniarskiego na terenie Narodowego Parku «Krzemienieckie Góry» w rejonie krzemienieckim.  

Wszystko zaczęło się od dziecięcych marzeń Andrija Rawczuka. Pochodzi on z Poczajewa w pobliżu Sokolej Góry. Dziadkowie, do których mały Andrij każdego lata przyjeżdżał z Kijowa na wakacje, opowiadali o tym, że jeszcze «za Polski» oglądali loty paralotni z Sokolej Góry. Miejscowość posiada atrakcyjne tereny i prądy powietrzne, co pozwala na szybujące loty.

Andrij zainteresował się tym sportem, potem sam zaczął latać i został członkiem Federacji Paralotniarstwa Ukrainy. Myśl o odnowieniu startowiska paralotniarskiego w rodzinnych stronach nie dawała mu spokoju. Wiosną 2014 r. podzielił się swoim marzeniem ze mną, czyli prezesem krzemienieckiej organizacji pozarządowej «Regionalna Fundacja Rozwoju i Integracji» (RFRI).

Wówczas w ramach projektu polsko-ukraińsko-białoruskiego «Otwarte parki» RFRI zorganizowała w Narodowym Parku «Krzemienieckie Góry» międzynarodową konferencję naukowo-praktyczną. Podczas konferencji Andrij Rawczuk po raz pierwszy zaprezentował swoją wizję założenia klastra paralotniarskiego na terenie Narodowego Parku «Krzemienieckie Góry». Po konferencji odbyło się wiele spotkań, posiedzeń i prezentacji. Dzięki staraniom pracowników parku narodowego, członków Federacji Paralotniarstwa Ukrainy i osób zainteresowanych, wspólnym wysiłkiem przygotowano górę do lotów: wyrównano miejsce startu, częściowo przygotowano plac do lądowania, oczyszczono z roślin podnóże góry. Dużo prac jeszcze przed nami: uregulowanie kwestii funkcjonowania kamieniołomu na drugim stoku góry, demontaż i przeniesienie linii energetycznych pod ziemię dla zapewnienia bezpieczeństwa lotów itp.

26 lipca 2015 r. na terenie Narodowego Parku «Krzemienieckie Góry» oficjalnie otwarto startowisko paralotniarskie «Sokola Góra».

W uroczystości otwarcia startowiska «Sokola Góra» wzięli udział przedstawiciele Tarnopolskiej Państwowej Administracji Narodowej, zwłaszcza wiceprezes administracji obwodowej Wiktor Szumada, dyrektor Departamentu ds. Rodziny, Młodzieży, Kultury Fizycznej i Sportu Wiktor Macykur, kierownik Zarządu Rozwoju Infrastruktury Turystycznej Nazar Jaworski, przedstawiciel Ministerstwa Ekologii i Zasobów Naturalnych Anastasija Drapaluk, prezes Krzemienieckiej Rejonowej Administracji Państwowej Sergij Simczuk, prezes Krzemienieckiej Rady Rejonowej Andrij Smahluk, przedstawiciel Federacji Paralotniarstwa Ukrainy Andrij Rawczuk, dyrektor Narodowego Parku «Krzemienieckie Góry» Mykoła Sztohryn i in.

Goście imprezy mieli okazję obejrzeć wystawę dzieł sztuki dekoracyjnej i użytkowej, występy zespołów amatorskich «Lubystok» (Krzemieniec), «Malwy» (Budynek Kultury w Dunajowie i Kułykowie), «Horłycia» (Wielkie Bereżce), a także artysty z Kołomyi – Mykoły Wasylewycza.

Na otwarcie startowiska przybyli paralotniarze z Równego, Łucka, Kijowa, Lwowa, Tarnopola, Iwano-Frankowska i Odessy. Mieli oni zamiar zaprezentować pokazowe loty, jednak z powodu silnego wiatru z lotów zrezygnowano. Sportowcy pokazali swoje paralotnie, ekwipunek, rozkładali i podnosili z ziemi wypełnione powietrzem «skrzydła». Przypomnijmy, że w maju 2015 r. paralotniarz Anatolij Łukaszczuk przy sprzyjających prądach powietrznych przeprowadził na paralotni rekordowy lot z okolic Sokolej Góry do Chmielnicka pokonawszy 105 km.

Jak poinformował Andrij Rawczuk, to startowisko dla paralotni jest jedyne w swoim rodzaju na Ukrainie. Istnieją też inne miejsca, skąd sportowcy startują na paralotniach, odbywa się to jednak bez wsparcia państwa i te miejsca nie mają odpowiedniego statusu.
Aby uczynić ten ekstremalny rodzaj sportu bardziej dostępnym, w Krzemieńcu planuje się otworzyć szkołę paralotniarską. Również w najbliższym czasie pojawi się możliwość wykonania lotów wspólnie z zawodowym pilotem. W Narodowym Parku «Krzemienieckie Góry» planowane jest budowanie klastra paralotniarskiego, na terenie którego w zasięgu 3–5 km będzie się znajdować 5–8 uporządkowanych startowisk dostosowanych do wszystkich prądów wiatru.

Halina NAHORNIUK

Trochę historii:
20 sierpnia 1933 r. – Krzemienieckie Koło Szybowcowe (Wołyńska Szkoła Szybowcowa LOPP Sokola Góra) zorganizowało pierwszy kurs szybowcowy. Sprzęt szkolny stanowił wtedy jeden szybowiec szkolny typu «Wrona».

1934 r. – rozwojem szkoły zajęła się Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej (LOPP) w Łucku przy współudziale Obwodu Powiatowego Ligi w Krzemieńcu. Zorganizowano dwa kursy oraz przystąpiono do budowy hangaru zdolnego pomieścić 10 szybowców, budynku gospodarczego i mieszkania dla stałego instruktora.

1935 r. – komendantem szkoły został Jan Zbigniew Mikulski (po II wojnie światowej w randze majora awiacji razem z żoną Marią Junga-Mikulską zajmował się przygotowaniem lotników pakistańskiej szkoły lotnictwa wojskowego.

1936 r. – zbudowano jeszcze dwa hangary, budynek administracyjny z centralnym ogrzewaniem, gdzie były pomieszczenia dla zajęć i duża sala, uporządkowano drogi dojazdowe.

1936 r. – przeprowadzono szkolenia i wydano dyplomy 252 lotnikom, w tym jeden kategorii wyższej (D).

7 marca 1937 r. – wskutek pożaru spłonęła część sprzętu szkoleniowego.

1937 r. – wyszkolono 199 lotników, 4 z nich uzyskali dyplomy kategorii wyższej. Wielu absolwentów szkoły zostało oficerami Polskich Sił Powietrznych. Jedną z najbardziej słynnych absolwentek była Jadwiga Piłsudska, córka Józefa Piłsudskiego. W 1937 r. odbyła szkolenia i stała się najmłodszą dziewczyną-pilotem w ówczesnej Polsce. Ponieważ mieszkała i studiowała w Warszawie, musiała co tydzień wyruszać na loty aż do Krzemieńca. Podobno jej ojciec przyjeżdżał do szkoły paralotniowej, aby zobaczyć, jak lata jego córka. Po ukończeniu szkoły na Sokolej Górze, została ona lotnikiem, była pilotem RAF-u (Królewskie Siły Lotnicze Wielkiej Brytanii) i w czasie II wojny światowej, jako jedna z niewielu kobiet-lotników brała udział w bitwie powietrznej o Wielką Brytanię.

Jesień 1939 r. – Wołyńska Szkoła Szybowcowa na Sokolej Górze przestała funkcjonować.