Lubię być nauczycielem. Uwielbiam swoją pracę, ale zauważyłam ostatnio, że coraz mniej czasu poświęcam na lekcje, a więcej na projekty.
Projekty też bardzo lubię. Uważam, że wnoszą nawet więcej niż zwykłe lekcje języka polskiego.
W tym roku mojej organizacji – Ukraińsko-Polskiemu Sojuszowi imienia Tomasza Padury w Równem – znowu dano szansę na zrobienie dużej imprezy. Zorganizowaliśmy VI Ogólnoukraińskie Dyktando z Języka Polskiego. Przyszło 113 osób. Dobrze ktoś to wymyślił. Dyktando dla obcokrajowca to zawsze ciekawe wyzwanie. Ważne tylko, żeby nie wymagał od siebie zbyt wiele. W końcu robienie błędów to rzecz normalna. W nowoczesnej dydaktyce języka obcego błąd jest sygnałem, że zachodzi proces uczenia się. Nauka obcego języka to ciągłe stawienie hipotez i potwierdzanie ich lub im zaprzeczanie. Poza tym jest to proces nieskończony. Można go zawieszać, wznawiać, powtarzać, zgłębiać, ale nie można go dokończyć (co dotyczy też języka ojczystego).
Dlatego też osoby dojrzałe albo bardzo ambitne mają problem z popełnianiem błędów. Chcą za wszelką cenę ich uniknąć, unikając niestety podejmowania ryzyka mówienia lub pisania w języku docelowym. Dlatego też zadaniem nauczyciela nie jest zapobieganie błędom, a raczej zachęcanie do ich świadomego korygowania, gdy się pojawiają. Dodam nawet, że nauczyciel powinien stwarzać uczniowi możliwości do podejmowania ryzyka, którym jest popełnienie błędu. Tylko takie podejście może uruchomić aktywny proces nauki. Dlatego też w Dyktandzie, które razem piszemy co roku, nie chodzi według mnie o to, żeby być bezbłędnym, a raczej o to, żeby przyjść i nie bać się popełnić błędu starając się jednocześnie zrobić ich jak najmniej.
Tak właśnie zachęcałam swoich uczniów do wzięcia udziału w VI Ogólnoukraińskim Dyktandzie z Języka Polskiego. Był tylko jeden problem: VI Ogólnoukraińskie Dyktando z Języka Polskiego jakby się… trochę nie odbyło. Dostaliśmy co prawda zlecenie jego organizacji od Fundacji Wolność i Demokracja (z czego zawsze jesteśmy dumni), powołałam 11-osobowe jury, przyjechali chętni z całego regionu, kupiliśmy im ciekawe nagrody (słuchawki i głośniki z bluetoothem oraz ciekawe, kreatywne gry), Uniwersytet Gospodarki Wodnej i Zarządzania Zasobami Naturalnymi udostępnił nam przestronną, wygodną salę, przybył fotograf. Niby wszystko dopięte na ostatni guzik. Tylko jeden szczegół umknął naszej uwadze. Na długopisach, którymi mieli pisać uczestnicy, a które wydała nam rówieńska drukarnia, ktoś przeczytał napis jak ze snu: «Ogólnоafrykańskie Dyktando z Języka Polskiego».
O to chodzi w błędach. Gdy już się pojawią, często nie ma innego wyjścia, jak podejść do nich z dystansem...
Epilog. Po naradzie długopisy zostały rozdane uczestnikom, którzy przyjęli je ze śmiechem i wyrozumiałością. Drukarnia do błędu się nie przyznaje twierdząc, że taki wzór od nas otrzymali i taki został zatwierdzony. Ja wypiłam flakon kropli walerianowych bez rozcieńczania i popijania wodą.
UPS przeprasza za incydent zapewniając, że dzięki temu błędowi VI Ogólnoukraińskie Dyktando z Języka Polskiego na długo pozostanie w pamięci uczestników i organizatorów.
A ostatecznie, jeśli ktoś spróbuje mieć coś przeciwko, to zawsze można zarzucić mu rasizm.
Ewa MAŃKOWSKA,
Ukraińsko-Polski Sojusz imienia Tomasza Padury w Równem
Fot. Pavel VYNOHRADOV
CZYTAJ TAKŻE:
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: START-UP NA POZIOMIE B2
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: BLONDYNKA NA POLSKICH BLACHACH
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: KTO TY JESTEŚ? POLAK STARY
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: SHOW-DYKTANDO «PO POLSKIEMU»
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: ODWILŻ
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: CZAS ZEMSTY
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: DOMNIEMANY BANDEROWIEC
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: NIEWIDZIALNE GRANICE
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: NA GRANICY (PRAWA)
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: PRAWDZIWIE BEZ WIZ!
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: DWA MIESIĄCE WOLNEGO
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: ORGAZM NA GRANICY
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: WRÓCIĆ CZY NIE WRÓCIĆ… OTO JEST PYTANIE!
