2 stycznia przychodzi kobieta na siłownię. Mówi, że od nowego roku postanowiła dbać o formę fizyczną i pyta o ofertę.
Jest karnet na jedno wejście na siłownię i pięć selfie na Instagram i Facebook – odpowiada manager. Taki dowcip. Śmieszny? Dlatego ja niczego nie postanawiam, bo jak tylko zaczynam się mobilizować, to chęci znikają.
Jednak z okazji Starego Nowego Roku obchodzonego według kalendarza juliańskiego zrobię wyjątek. W nowym roku chcę skończyć z pytaniami tego rodzaju…
Pić kawę na czczo czy nie? Ubrać się na czarno czy lepiej w pastele, bo mniej widać zmarszczki? Czy jak zrobiłam badanie i nie odebrałam wyniku, to lekarz sam mnie powiadomi, jeśli będzie coś nie tak? Czy lepiej zadzwonić osobiście, bo nie wiadomo, czy się dodzwonił, a może jestem bardzo chora? Czy wypada mi wypić grzane wino na spacerze z dzieckiem? Bo bardzo je lubię, ale może nie należy pić przy dziecku?
Czy jestem wystarczająco dobrym szefem i czy moi pracownicy czują się dobrze w pracy? No bo jednak w jakimś sensie za nich odpowiadam. W sumie jednak jaki to problem? Wszyscy jesteśmy dorośli.
Czy jak wchodzę do publicznej, brudnej toalety, to osoba wchodząca po mnie nie pomyśli, że to ja nabrudziłam?
Dlaczego w podręcznikach do polskiego nie ma słowa «codziennie», tylko uczy się jakiegoś «zwykle», które jest nikomu do niczego niepotrzebne? Kto rozpowszechnia za granicą durnowate sfomułowanie «jak się masz»? Przecież Polacy mówią «co słychać». Jak przetłumaczyć Ukraińcom, że na końcu czasownika w czasie przeszłym jest zawsze jakaś końcówka? I że jest ona ważna, jak Boga kocham! Przecież nie można mówić «ja był» po roku nauki języka polskiego.
Jak zmusić sąsiada, żeby mi mówił «dzień dobry» skoro jest, po pierwsze, moim sąsiadem, po drugie starszym ode mnie mężczyzną i sam mi kiedyś zaoferował odmrożenie przedniej szyby samochodu rano na parkingu! Ale «dzień dobry» mi nie mówi. Nigdy!
Poza tym nie wiem, czy moje dziecko będzie się uczyć o Zbrodni Wołyńskiej w szkole. Bandera czy Piłsudski? Sawur czy Wyklęci? A może i ten, i ten?
A najgorzej, jeśli będzie się czesać z przedziałkiem pośrodku głowy. Teraz wszystkie dziewczyny robią ten przedziałek, a tak mało komu on pasuje! Przecież do tego trzeba mieć idealny owal twarzy i idealnie symetryczne rysy! Oprócz tego sama nie wiem, jak wytłumaczyć fryzjerce, że chcę mieć fryzurę wreszcie inną, ale żeby była taka sama, jak zawsze, bo ileż można chodzić tak samo uczesanym?
No i jeszcze zakupy w sklepie spożywczym. Nienawidzę ich. Ser ten czy ten? Jogurt taki czy taki? Oszaleć można z nudy. Kupuję gotowe obiady. Czy to zdrowo? Myślę nad tym codziennie, choć miejsce w którym kupuję, zaopatruje na co dzień przedszkola. To dla mnie szczęście od losu, bo ja nie chcę gotować. A jeśli nie gotuję dziecku obiadów, tylko je kupuję, to dostanę za to karę w postaci problemów z żołądkiem?
Czy Wy też macie podobne rozterki? Jeśli tak to napiszcie w komentarzu pod tekstem.
Mój tato mówi, że 95 % spraw na tym świecie załatwia się samych. Tylko 5 % trzeba dopomóc. Może od nowego roku zacznę się tego trzymać.
P.S.: Jeśli postanowiliście uczyć się polskiego od tego roku – zapraszam na kurs do mojej organizacji. Solidarnie mogę zaoferować jedną lekcję i pięć selfie. A reszta, miejmy nadzieję, załatwi się sama.
Ewa MAŃKOWSKA,
Ukraińsko-Polski Sojusz imienia Tomasza Padury w Równem
Zdjęcia: Pixabay
CZYTAJ TAKŻE:
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: KONIEC ŚWIATA JEST BLISKO
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: JAK PRZEŻYŁAM LISTOPAD
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: U NAS NA OSIEDLU
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: OGÓLNOAFRYKAŃSKIE DYKTANDO Z JĘZYKA POLSKIEGO W RÓWNEM
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: START-UP NA POZIOMIE B2
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: BLONDYNKA NA POLSKICH BLACHACH
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: KTO TY JESTEŚ? POLAK STARY
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: SHOW-DYKTANDO «PO POLSKIEMU»
