Demoniczna legenda towarzyszyła Beksińskiemu za życia, a po jego śmierci czarne barwy przybrały jeszcze bardziej intensywny odcień.
O sztuce współczesnej można rozprawiać długo i do upadłego. Należy tylko zadać pytanie, czy o upadłego i umęczonego odbiorcę nam chodzi? Cóż nam po upadłym człowieku, któremu pchamy pod nos wiekopomne dzieło, które nas doprowadza co najmniej do ekstazy, a jego do obłędu. Zatem należy wybrać metodę małych kroczków, aby podczas robienia zbyt dużego, nie potknąć się o ramę obrazu i nie paść na przysłowiową twarz.
Sztuki, tak jak różnorodności w jedzeniu lub miłości, musimy się nauczyć. Jeśli przez całe życie jemy tylko kotlet schabowy, ziemniaczki zapiekane z mizerią oraz zupę pomidorową, tudzież rosół, to nasz język, brzuch i cały nasz organizm może się zbuntować, gdy bez żadnego przygotowania i potrzebnych nauk wstępnych, wszak gra wstępna naprawdę nie jest przereklamowana, zafundujemy mu przeżycia z rozdziału potrawy dziwne a egzotyczne typu smażone robale i chrząszcze a mniej dramatycznie choćby grasicę, która już swoją nazwą może nas sponiewierać. Zatem jeśli człowiek był wychowywany tylko i wyłącznie na monumentalnej sztuce socrealizmu lub neoklasycyzmu tudzież radosnym, dość oczywistym, ładnym i łatwym w odbiorze, choć nie pozbawionym ogromnej dozy symbolizmu, realizmie – to jak można zachęcić takiego, uprzejmie proszę o wybaczenie, dość konserwatywnego oraz zachowawczego w swoich uniesieniach odbiorcę i, uwaga, przekonać go do tak zwanej sztuki współczesnej?
Dla wielu, co nie jest piękne, co nie może radośnie ozdobić ściany w przedpokoju lub bezproblematycznie zawisnąć obok telewizora, jest tylko i wyłącznie bohomazem, chorym wytworem jeszcze bardziej chorej wyobraźni jeszcze bardziej chorego człowieka, zwanego przez niektórych, równie jak on sam chorych, artystą. Przecież, za przeproszeniem, każdy głupi może postawić kilka kolorowych kresek oraz plamek albo ustawić psa i koguta na koniu i nazwać to dziełem sztuki. Koszmar! A czy obraz może przerażać, czy to jest w ogóle dopuszczalne, aby bać się tego, co zostało na płótnie uwiecznione? Czy pan malarz dokonując swego dzieła nie powinien dostarczać odbiorcy pięknych, subtelnych a nade wszystko estetycznych doznań?!
Zdzisław Beksiński zginął w dramatycznych okolicznościach, zamordowany we własnym mieszkaniu. 21 lutego 2005 r. umarł po otrzymaniu siedemnastu ciosów nożem zadanych przez syna znajomego. Beksiński przez całe swoje życie obsesyjnie obawiał się nieznajomych. Morderca należał do kręgu ludzi zaufanych. Jego ojciec remontował i opiekował się mieszkaniem artysty. Zabójca wyniósł z miejsca zbrodni dwa aparaty fotograficzne i płyty CD o wartości zaledwie tysiąca złotych. Tyle kosztowała śmierć Człowieka.
Fascynacja horrorem, okrucieństwem, wręcz wampirycznymi wizjami przejawiającymi się w pracach malarza sprawiają, że on sam staje się prawie prorokiem przewidującym i przepowiadającym własną śmierć. Pierwsze wystawy Beksińskiego wywołały sensację, a samego autora okrzyknięto skandalistą. Mgliste krajobrazy, szkielety wychodzące z grobów, rozpadające się trumny, potwory bez głów, krzyże oplecione strzępami ludzkiego ciała tworzą atmosferę mroku i grozy. Demoniczna legenda towarzyszyła artyście za życia, a po jego śmierci czarne barwy przybrały jeszcze bardziej intensywny odcień.
Życie Zdzisława Beksińskiego, jego relacje z najbliższymi – żoną i synem Tomaszem (znanym dziennikarzem muzycznym, który pięć lat przed śmiercią ojca w dzień Wigilii popełnił samobójstwo), jego twórczość oraz realia czasów, w których przyszło artyście tworzyć, stało się kanwą wbijającego w ziemię filmu Jana P. Matuszewskiego «Ostatnia rodzina» ze znakomitym Andrzejem Sewerynem w roli głównej.
Gabriela WOŹNIAK-KOWALIK,
nauczycielka skierowana do Łucka i Kowla przez ORPEG
CZYTAJ TAKŻE:
