Wiecie jak wygląda lanos, który zmienił wartość z 400 euro na 2100 euro? Tak samo! A to jest historia «na faktach autentycznych».
Kiedy opowiadam w Polsce, że mam lanosa za 2100 euro to staję się obiektem najpierw dociekliwych pytań («a co to za lanos?»), a potem żartów («to ci historia!»). Wojna na Ukrainie wzbudza w Polsce strach, «Majdan» szacunek i powagę, ukraiński barszcz – zazdrość, gościnność – sympatię, a samochody – politowanie. Mogę obalić wszystkie mity i stereotypy o Ukrainie na podstawie własnego doświadczenia oraz przekonać każdego do przyjazdu tutaj. Niestety tematu samochodów nie da się obronić. To problem, który demaskuje słabość reform i pokazuje, że na Ukrainie zmiany następują, ale powoli…
Mojego lanosa wartego może 400 euro musiałam przerejestrować, bo chociaż jestem Polką, jeżdżąc po Ukrainie polskim samochodem podlegam ukraińskiemu prawu, gdyż mam tutaj pozwolenie na stały pobyt. Wszystkich formalności związanych ze zmianą polskiego numeru rejestracyjnego na ukraiński udało mi się dopełnić z super zniżką – jedyne 1700 dolarów (zniżka zaoferowana przez państwo obwiązywała tylko 3 miesiące!). I trwam dumna, bo dowiedziałam się z ukraińskich mediów, że za pieniądze pochodzące z przymusowych przerejestrowań samochodów z zagranicy emeryci dostaną podwyżki. Co prawda tylko jednorazowe, ale zawsze to grosz ludziom kapnie.
Potem prawo samochodowe funkcjonować będzie po staremu. Czyli jak chcesz mieć zwyczajny samochód bez szpanu, to figa z makiem! Masz wybór: kupujesz z salonu i nie płacisz cła oddzielnie albo kupujesz w Polsce używany i płacisz takie cło, że lepiej kupić na Ukrainie w salonie! A potem mówisz narodowi, że kto chciał być cwany i ściągnął sobie tani samochód z Polski, to musi za to ponieść karę i obowiązkowo przerejestrować swoje auto. Nie wolno mieć tutaj tanich, dobrych, używanych samochodów. Masz mieć albo porządny, solidny land rover, albo jeźdź sobie na żigulach i nie kombinuj.
Ja jeżdżę lanosem od sierpnia. Lubię go bardzo. Najpierw nauczyłam się ruszać tak, żeby nie najechać na krawężnik o wysokości 20 centymetrów, potem nauczyłam się jeździć slalomem między dziurami. Na początku niezdarnie omijałam kałuże, żeby nie ochlapywać niewinnych ludzi idących chodnikiem. Teraz już perfekcyjnie wjeżdżam do gromadzącej się na ulicach wody i regularnym strumieniem oblewam przechodniów. Nadal też uczę się hamować w ostatniej chwili przed przejściem dla pieszych i ruszać z kopyta tuż za plecami pieszych, gdy są jeszcze na pasach. Boję się jeszcze wymijać na ciągłej linii w centrum miasta. Ciągle się jednak uczę. Z niedowierzaniem obserwuję, jak inni wymijają mnie od prawej strony. Potrafię już dobrze kląć po ukraińsku zza kierownicy, choć i po polsku jestem całkiem zrozumiała.
Przed przerejestrowaniem jeździłam nieśmiało rówieńskim ulicami. Nie rozumiałam, dlaczego wszyscy na mnie trąbią. Wyjaśnił mi to mój mąż. Po pierwsze jedziesz lanosem, po drugie masz blond włosy, a po trzecie jeździsz na polskich blachach. Byłam najniższym sortem kierowcy.
Dziś już przerejestrowałam swojego lanosa i jeżdżę na ukraińskich numerach. Mam tę samą furę, ale już wartą 2100 euro. Sprawdziły się słowa mojego taty. Kiedy skarżyłam mu się, że wszyscy na ulicy na mnie trąbią, on powiedział z przekonaniem: «Dziecko, nie martw się. Już niedługo ty będziesz trąbić na innych». I trąbię!
Ewa MAŃKOWSKA,
Ukraińsko-Polski Sojusz imienia Tomasza Padury w Równem
CZYTAJ TAKŻE:
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: URODZINY KRAJU
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: 10 LAT HISTORII
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: ODWILŻ
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: CZAS ZEMSTY
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: DOMNIEMANY BANDEROWIEC
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: NIEWIDZIALNE GRANICE
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: KTO TY JESTEŚ? POLAK STARY
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: SHOW-DYKTANDO «PO POLSKIEMU»
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: NA GRANICY (PRAWA)
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: PRAWDZIWIE BEZ WIZ!
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: DWA MIESIĄCE WOLNEGO
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: ORGAZM NA GRANICY
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: WRÓCIĆ CZY NIE WRÓCIĆ… OTO JEST PYTANIE!
