«Jeżeli wyjadę na studia do Polski, to na pewno nie po to, żeby wrócić na Ukrainę – mówi chłopiec lat 16, który w czerwcu przygotowywał dokumenty do złożenia na jeden z polskich uniwersytetów. Dziś już przygotowuje walizkę przed wyjazdem.
«A może po studiach wrócisz z tym, czego nauczyłeś się, zainwestujesz swoją wiedzę i doświadczenie na Ukrainie rozwijając biznes, jakiego tu jeszcze nikt nie widział? – pytam chcąc pokazać młodemu człowiekowi, że świat nie zaczyna się 180 km, za Jagodzinem. «Eeee tam…» – odpowiada zaskoczony moją sugestią.
Częste wyjazdy młodych Ukraińców do Polski mnie, jako nauczycielkę i Polkę, bardzo cieszą. W końcu mój ojczysty kraj zasilają młodzi, ambitni ludzie, których motywacją najczęściej nie jest «widzimisię» rodziców, a raczej chęć zbudowania stabilnej przyszłości, ucieczka przed brakiem perspektyw, co jest znacznie silniejsze niż kaprys czy zachcianka. Poza tym pustoszejące wyższe szkoły w Polsce toczą zmagania o ukraińskiego studenta, a puste miejsca pracy porzucone przez zarobkowych emigrantów wyjeżdżających do Anglii czekają na sąsiadów ze wchodu gotowych zarobić mniej niż Polacy.
«Wszyscy stąd wyjedziecie, tylko ja tu zostanę» – zażartowałam sobie rozmawiając z jednym z rodziców. Widocznie nie zrozumiał, o co mi chodzi, bo zobaczyłam na jego twarzy zdenerwowanie. «Pani może być do śmiechu, ale dla nas to nie jest zabawne!» – odrzekł ojciec śmiertelnie poważny.
Przypomniał mi się jeden z moich dorosłych uczniów i znany w naszym mieście biznesmen. Bogaty i przystojny. Jedyny taki w Równem. Przykro mi było, jak wyjechał do Polski. To była strata dla miasta, bo wyjazd biznesmena to zawsze upływ inwestycji i kapitału. Jakże cieszyłam się jednak, że powrócił do Równego i nadal rozwija tutaj firmę nie porzucając biznesu w Polsce. Przykłady takie można by mnożyć. Ze «złotą piłką» pełen chwały i doświadczenia zdobytego z Milanie zdecydował się na powrót do domu choćby Andrij Szewczenko. Warto wspomnieć o braciach Kliczko, którzy zrobili karierę w Niemczech, ciągle pozostając jedną nogą na Ukrainie i pracując dla niej.
Po studiach na Ukrainę powróciło też kilku moich uczniów, którzy obsadzili stanowiska w sądach i urzędach, gdzie dziś prawdopodobnie polskie dyplomy stanowią ważny atut w rekrutacji do pracy. O wyjazd na studia podyplomowe do Polski stara się też kilku kandydatów nauk rówieńskich uniwersytetów, bo podobno staż w europejskiej uczelni jest nieodzownym warunkiem dalszego awansu zawodowego.
Przypomniałam sobie jak jechałam na studia do Francji pełna ciekawości i nadziei na dorosłość. Pamiętam też powrót – głowa pełna pomysłów i planów. Studia za granicą to nie tylko dyplom zagranicznej uczelni. To też szersze horyzonty i system myślenia. Dostałam tytuł magistra, a w bonusie świeży umysł. Z nim pojechałam do Czech, a potem na Ukrainę.
Przyjechałam do kraju, w którym nic, tylko pracować i tworzyć. Ukraina potrzebuje nowych rozwiązań i idei. Do ruszenia są całe sektory gospodarki. Niewielka konkurencja pozwala na wdrażanie innowacyjnych projektów. Nie ma tłoku i wyścigu szczurów. Nie trzeba histerycznie szukać niszy, żeby wbić się na rynek. Rodzące się społeczeństwo obywatelskie czeka na młodych i gniewnych, którzy «zrobią krainę europejską» oraz ambitnych i głodnych sukcesu, którzy pokażą, jak ma wyglądać prawdziwy biznes. Dzisiaj na Ukrainie to czas i miejsce dla młodych z polskim doświadczeniem, aby zaistnieć i pokazać, jak ma być.
Można jechać na gotowe, zostać i mieć mniej więcej stabilne życie. Można pojechać, wrócić i na europejskim doświadczaniu budować karierę. Można być tym jedynym tutaj, niż tym jednym z wielu tam.
Ewa MAŃKOWSKA,
Ukraińsko-Polski Sojusz imienia Tomasza Padury
CZYTAJ TAKŻE:
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: 10 LAT HISTORII
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: ODWILŻ
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: CZAS ZEMSTY
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: DOMNIEMANY BANDEROWIEC
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: NIEWIDZIALNE GRANICE
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: KTO TY JESTEŚ? POLAK STARY
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: SHOW-DYKTANDO «PO POLSKIEMU»
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: NA GRANICY (PRAWA)
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: PRAWDZIWIE BEZ WIZ!
