Dominującą rolę w piłce nożnej na Wołyniu na początku lat 20. XX wieku odgrywało Równe – największe miasto województwa. Warto przypomnieć, że tytuł mistrza Wołynia do 1933 r. zdobywały wyłącznie rówieńskie kluby – Hallerczyk, Sokół oraz Hasmonea.
Ale w 1934 r. ambicje Równego kilkakrotnie ucierpiały. Doszło do tego m.in. 5 maja, kiedy reprezentacja Łucka w trakcie Dni Piłki Nożnej pokonała rówieńską reprezentację 3:0 (bramki dla zwycięzców zdobyli Balcerczak, Jersz i Prystupa). Następnego dnia mecz między drużynami zakończył się co prawda remisem 1:1 (dla Łucka strzelił Zelenow, dla Równego – Kala), ale to nie usatysfakcjonowało Równego.
Nie najlepiej wiodło się Równemu także w klasie A Wołyńskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej. W 1934 r. OZPN, mimo krótkiego okresu działalności, zanotował aż 10 klubów. Do dziewięciu A-klasowych drużyn z poprzedniego roku dołączył zwycięzca kwalifikacyjnego meczu między najlepszymi drużynami klasy B w 1933 r., czyli Amatorami z Włodzimierza Wołyńskiego i Hasmoneą z Krzemieńca. Mecz odbył się 24 marca w Łucku na nowym stadionie im. Józefa Piłsudskiego. 90 minut gry nie rozstrzygnęło walki na boisku, więc zarządzono półgodzinną dogrywkę z jedną przerwą. W 26. minucie Amatorzy zdobyli zwycięską bramkę.
Nowe mistrzostwa wołyńskiej klasy A rozpoczęły się zdecydowanym zwycięstwem WKS Łuck w meczu z kowelską Hasmoneą (11:1). Tygodnik «Wołyń» od razu zaliczył łucki klub do faworytów, ale kolejny mecz z udziałem wojskowych przyniósł rozczarowanie: PKS Łuck pokonał rywala wynikiem 5:1.
Drużynie PKS Łuck, która od kilku lat miała ambicje, by zostać mistrzem, udało się zwyciężyć również w meczu z aktualnym czempionem Wołynia – rówieńską Hasmoneą 4:1 (pierwszą bramkę dla łuckiej drużyny strzelił Zelenow, drugą i trzecią – Mirosław, a czwartą – Mołczanowski). PKS Łuck zwyciężył jeszcze kilkakrotnie, ale potem niespodziewanie przegrał z łucką Hasmoneą (0:1). Zwycięską bramkę w ostatniej minucie gry zdobył Solomon Pinus.
Wśród liderów rozgrywek znalazł się również PKS Równe. Po pięciu rundach klub znalazł się nawet na czele tabeli, ale wkrótce stracił kilka punktów i zajął trzecie miejsce.
Po pewnym czasie miało miejsce wydarzenie, które zaszokowało niektórych uczestników rozgrywek i całkowicie zmieniło tabelę klasy A.
Otóż, po kilku rundach drugiej kolejki, tygodnik «Wołyń» opublikował komunikat Wydziału Gier i Dyscypliny Wołyńskiego OZPN o ukaraniu drużyn, w składzie których zagrali nie zgłoszeni piłkarze. Z tego powodu najbardziej ucierpiał wspomniany wyżej PKS Równe: od razu w pięciu meczach wyniki zmieniono na 0:3, wskutek czego drużyna straciła osiem punktów (zostały unieważnione wyniki trzech zwycięskich i dwóch nierozegranych meczów). PKS Równe wkrótce po publikacji tych wyników rozwiązał klub i zaprzestał udziału w rozgrywkach.
Unieważniono również zwycięstwa WKS Równe w meczu z PKS Łuck, łuckich policjantów w meczu z rówieńską Hasmoneą, WKS Łuck z kowelską Hasmoneą oraz kilka pozostałych wyników.
Po sensacyjnym komunikacie o unieważnieniu wyników, tygodnik «Wołyń» opublikował jeszcze wyniki dwóch rund. Później to czasopismo nie wspominało już więcej o meczach piłkarskich, dlatego dzisiaj nie możemy ułożyć tabeli wołyńskiej klasy A w 1934 r.
W nr 35 z 26 sierpnia tygodnik «Wołyń» podał informację, że nowym mistrzem Wołynia po raz pierwszy został PKS Łuck. Komentowano to w następujący sposób:
«Mistrzostwo piłkarskie Wołynia przypadło w bież. roku, po rozegraniu nader trudnych 18 meczy w udziale Policyjnemu Klubowi Sportowemu Łuck.
Poraź I-wszy w historji piłkarstwa wołyńskiego Łuck zdobył mistrzostwo Wołynia, które dotychczas przez kilkanaście lat z rzędu uzyskiwały drużyny z Równego: «Sokół», «Wojskowy Klub Sportowy Hallerczyk» i «Hasmonea».
(…)
Robiąc ogólny przegląd rozgrywek o mistrzostwo przyznać musimy, że drużyna P.K.S. Łuck zasłużenie zdobyła takowo, wykazując lepszą formę od innych drużyn wołyńskich.
Policyjna drużyna sportowa powstała w Łucku dopiero w roku 1930 i w szybkim czasie potrafiła dojść do tak wysokiej klasy gry, że już w b.r. zdobywa mistrzostwo Okręgu Wołyńskiego.
Zwolennicy sportu piłkarskiego z całego Wołynia przyjęli z aplauzem wiadomość o zdobyciu mistrzostwa przez drużynę PKS. Łuck.
(…)
To że łuccy policjanci zajmują dominujące stanowisko na wschodnich rubieżach Polski, hartują nie tylko mięśnie ale i ducha należy zawdzięczać obecnemu Zarządowi na czele którego stoją pp.: Inspektor Jan Płotnicki i kom. Berenda.
Świat sportowy Wołynia życzy temu Klubowi dalszej owocnej pracy na polu sportowem».
Na zdjęciu: 1. PKS Łuck. Foto z archiwum Michała Zelenowa, piłkarza PKS Łuck w latach 1931–1939, udostępnił jego syn – Jarosław Zelenow.
Po zakończeniu sezonu odbyło się walne zebranie Wołyńskiego OZPN, na którym zostało wybrane nowe kierownictwo Związku. Jego prezesem został Leopold Okulicki. Stanowisko pierwszego wiceprezesa i jednocześnie kierownika Wydziału Gier i Dyscypliny objął Izydor Rozenman. Sekretarzem tego wydziału został Sergiusz Dawydiuk, a drugim wiceprezesem – Franciszek Wojciechowski. Na nowego sekretarza OZPN powołano Kazimierza Głoka, a na kapitana Zachariasza Wiernego.
We wrześniu PKS Łuck wziął udział w rozgrywkach mistrzów okręgów. Jego rywalami w grupie byli mistrzowie sąsiednich województw: lwowskiego (Czarni), stanisławskiego (Rewera) oraz lubelskiego (WKS 7 pp. Leg. Chełm). Po remisie w Stanisławowie (2:2) 16 września PKS gościł u siebie Czarnych ze Lwowa. Mistrzowie zagrali w składzie: Wiktor Dołżański (z powodu kontuzji w drugiej połowie meczu zastąpił go Jerzy Suchodolski), obrońcy Włodzimierz Mazur i Edward Piotrowski, pomocnicy Gajer, Stanisław Sawicki, Jan Berent, napastnicy Kazimierz Kosiarz, Aleksander Mirosław, Michał Zelenow, Tadeusz Pürszel i Leonid Mołczanowski. W obecności kilkutysięcznej publiczności mistrz Wołynia pokonał były klub Ligi (3:1).
Było to jedyne zwycięstwo łuckich policjantów w tych rozgrywkach. Następnie PKS zremisował mecz z WKS 7 pp. Leg. Chełm (4:4), a wszystkie trzy mecze drugiej kolejki przegrał i zajął trzecie miejsce w grupie.
Tabela ligowa klasy A Wołyńskiego OZPN ułożona przez autora w oparciu o opublikowane w prasie wyniki meczów.
Tabela ligowa klubów grupy III walczących o wejście do Ligi PZPN.
Serhij HRUDNIAK
P. S. od autora: Tekst został opracowany na podstawie publikacji w prasie z roku 1934 – w czasopismach «Wołyń» (Łuck) oraz «Przegląd Sportowy» (Kraków).
Będę bardzo wdzięczny wszystkim osobom, które udzielą mi informacji o wołyńskich działaczach i piłkarzach w okresie międzywojennym, udostępnią ich zdjęcia lub dokumenty. Można mnie znaleźć na Facebooku (Serhiy Grudnyak) lub napisać do mnie na: sgrudnyak@gmail.com
CZYTAJ TAKŻE:
ROK 1921: POCZĄTKI PIŁKI NOŻNEJ W WOJEWÓDZTWIE WOŁYŃSKIM
ROK 1922: PIERWSZE MISTRZOSTWA DLA WOŁYŃSKICH KLUBÓW
ROK 1923: AWANS WKS KOWEL DO KLASY A
ROK 1924: WKS KOWEL JEDNYM Z LIDERÓW KLASY A
WOŁYŃSKA PIŁKA W LATACH 1925–1926: PIERWSZE OSIĄGNIĘCIA SOKOŁA
WOŁYŃSKA PIŁKA W ROKU 1926: POWRÓT HALLERCZYKA
WOŁYŃSKA PIŁKA W ROKU 1927: SEZON PRZED «ROZWODEM»
WOŁYŃSKA PIŁKA W ROKU 1928: PIERWSZE WŁASNE MISTRZOSTWA
WOŁYŃSKA PIŁKA W ROKU 1929: SKANDALICZNE MISTRZOSTWA
WOŁYŃSKA PIŁKA W ROKU 1930: NAJWYŻSZY WZLOT «SOKOŁA»
WOŁYŃSKA PIŁKA W ROKU 1931: UTWORZONO WOŁYŃSKI OKRĘGOWY ZWIĄZEK PIŁKI NOŻNEJ
WOŁYŃSKA PIŁKA W ROKU 1932: RÓWIEŃSKA HASMONEA ZNOWU MISTRZEM, A SOKÓŁ NAJRADOŚNIEJSZĄ DRUŻYNĄ
WOŁYŃSKA PIŁKA W ROKU 1933: OSTATNI SUKCES RÓWIEŃSKIEJ HASMONEI
